Postoje glumci koji glume uloge, i postoje glumci koji postanu jezik jednog naroda. Bora Todorović, čiji je odlazak, tačno na današnji dan pre dvanaest godina, ostavio prazninu koja se nikad nije do kraja popunila, pripadao je onoj drugoj, ređoj vrsti. Njegove replike, iz „Maratonaca“, iz „Balkan ekspresa“, iz filmova koje je cela bivša Jugoslavija gledala i prepričavala — nisu ostale zarobljene na filmskoj traci. One su procurile u svakodnevni govor, u vicove, u način na koji se ovde i danas nekad izražava ironija ili rezignacija. Retko koji glumac dobije tu vrstu besmrtnosti — da njegove reči prežive njega, otrgnute od uloge, i postanu opšte mesto jezika.
Rođen 1929. u Beogradu, u učiteljskoj porodici, Todorović nije krenuo putem koji ga je proslavio. Studirao je mašinstvo, ne glumu, odustao je od tehničkih nauka da bi, na sestrinu sugestiju (Mira Stupica, tada već etablirana glumica), upisao Pozorišnu akademiju. Ima nešto simbolično u tom skretanju: da je ostao pri prvobitnom izboru, jugoslovenski film bi izgubio jedan od svojih najprepoznatljivijih glasova pre nego što je uopšte progovorio.Karijeru je gradio polako, iz pozorišta, ne iz brzih filmskih uloga. Beogradsko dramsko pozorište, potom četiri godine u zagrebačkom Hrvatskom narodnom kazalištu, gde se okušao u američkom repertoaru, Miler, Vilijams , pre nego što se, 1961. godine, skrasio u Ateljeu 212, kući u kojoj je proveo najveći i najplodniji deo radnog veka. Filmu se, paradoksalno, vratio tek sredinom sedamdesetih, kada je već bio zreo glumac, što možda objašnjava zašto su njegove filmske uloge delovale tako doraslo, bez traga neveštine koja prati mlade glumce u potrazi za identitetom.Uloge kojima je ostao upamćen nisu bile uloge heroja. Bio je „Đenka“ u „Maratoncima trče počasni krug“, vozač autobusa u „Ko to tamo peva“, „Pika“ u „Balkan ekspresu“ , likovi sa ivice, autsajderi, ljudi koje je istorija gurnula u stranu, a on im je, glumeći ih, vraćao dostojanstvo koje im scenario često nije ni davao. Možda je najupečatljivija bila njegova sposobnost da igra „malog čoveka“ bez ijednog trunčeta karikature — da učini uverljivim i simpatičnim čak i lika kojeg bi drugi glumac lako pretvorio u komičnu skicu.
Emir Kusturica ga je odabrao za „Dom za vešanje“ (1988), gde je Todorović, kao jedan od retkih profesionalnih glumaca u filmu inače snimljenom sa neprofesionalnom romskom glumačkom postavom, igrao opskurnog „kuma“ čoveka koji manipuliše drugima sa gotovo umetničkom lakoćom. To je bila uloga koja je pokazala širinu njegovog dijapazona: od komičara koji je cela zemlja citirala, do glumca sposobnog za mračne, moralno dvosmislene likove kojima nijedan gledalac nije mogao lako da sudi.
Preminuo je 7. jula 2014. u Kliničkom centru Srbije, u 85. godini, nakon operacije slepog creva posle koje mu se, usled naglog pogoršanja, zdravstveno stanje zakomplikovalo. Iza sebe je ostavio i glumačku porodicu koja nastavlja njegov trag, sina Srđana Todorovića, jednog od najprepoznatljivijih glumaca današnje srpske scene, i ćerku Danu, spisateljicu.
Dvanaest godina kasnije, ono što od Bore Todorovića ostaje nije samo filmografija, koliko god ona bila impresivna. Ostaje osećaj da je znao nešto što se retko uči na akademijama glume, da najveća uverljivost dolazi iz najmanje afektacije, da je najbolji glumac onaj koji izgleda kao da uopšte ne glumi. U vremenu kada se glumačka veština sve češće meri po tome koliko glasno neko ume da vrišti pred kamerom, Todorovićev pristup — tih, precizan, gotovo neprimetan u svojoj veštini, deluje kao podsetnik na nešto što se lako zaboravi: da tišina, kad je odigrana kako treba, ume da bude glasnija od svakog krika.
MPM Original označava autorsku produkciju redakcije Music Pocket Magazina — priče nastale isključivo u okviru naše redakcije. To su tekstovi koji se ne preuzimaju, već nastaju od temelja: kroz istraživanje, intervjue, analize, terenski rad i kreativnu obradu tema iz muzike, filma, kulture i savremenog društva.
Svaki MPM Original nosi prepoznatljiv potpis našeg magazina i predstavlja sadržaj koji postoji samo kod nas. Za čitaoce, oznaka MPM Original znači da je pred njima autentična priča sa jedinstvenim kontekstom, oblikovana po najvišim MPM standardima.
