Zašto bi poslednja aminokiselina koja se pojavila bila češća pre grananja svih oblika života? Naučnici pretpostavljaju da bi hemijsko objašnjenje moglo da ukaže na još stariju verziju same ideje genetike. Kao i u svim evolutivnim procesima, ne postoji intuitivan razlog da nešto uspešno mora biti jedino takve vrste koje je ikada postojalo.
Istraživači navode da je moguće da su se današnji genetski kod i konkurencija među drevnim kodovima razvijali istovremeno. Drevni kodovi mogli su da koriste i nekonvencionalne aminokiseline, koje su se možda formirale oko alkalnih hidrotermalnih izvora za koje se veruje da su imali ključnu ulogu u nastanku života, iako organizmi koji su kasnije nastali tamo nisu dugo opstajali, piše Popular Mechanics
Primena ove teorije ne mora da se zaustavi na Zemlji. Naučnici objašnjavaju da bi abiotička sinteza aromatičnih aminokiselina mogla biti moguća i u dodiru vode i stena u podzemnom okeanu Enceladusa, Saturnovog meseca. To otvara mogućnost da tragovi života ili njegovih početaka postoje i drugde u Sunčevom sistemu.
Posebnu pažnju istraživača privukla je aminokiselina triptofan, često nazvana „uspavljujućom“, poznata po prisustvu u ćuretini. Naučni konsenzus kaže da je ona poslednja od 20 osnovnih aminokiselina koja je dodata genetskom kodu. Ipak, istraživači su otkrili da je njen procenat bio veći u podacima koji prethode poslednjem univerzalnom zajedničkom pretku svih živih bića (LUCA) nego u kasnijim fazama, što dovodi u pitanje dosadašnje pretpostavke.
Jedan od važnih zaključaka studije jeste da treba preispitati redosled nastanka osnovnih aminokiselina na ranoj Zemlji. Naučnici smatraju da je dosadašnji model previše naglašavao učestalost pojavljivanja određene aminokiseline u ranim oblicima života, pretpostavljajući da su one koje su bile najzastupljenije nastale prve. Međutim, moguće je da su se aminokiseline razvijale u različitim delovima mlade planete, a ne u jedinstvenom okruženju.
Tim je koristio specijalizovani softver i podatke Nacionalnog centra za biotehnološke informacije kako bi konstruisao evolutivno „stablo“ proteinskih domena, čije je postojanje potvrđeno tek sedamdesetih godina prošlog veka. Danas je naše razumevanje tih struktura znatno napredovalo i omogućava dublji uvid u najranije faze života.
Drugim rečima, trenutni model istorije gena možda potcenjuje rane oblike protoživota, uključujući RNK i peptide, u poređenju sa kasnijim oblicima života. Iako razumevanje tih drevnih perioda nikada neće biti potpuno, svako novo otkriće pomaže naučnicima da bolje razumeju sopstveno poreklo, ali i mogućnost nastanka života na drugim planetama.
Studija, objavljena u naučnom časopisu Proceedings of the National Academy of Sciences, navodi da ključni elementi naših proteina potiču još od pre četiri milijarde godina — od poslednjeg univerzalnog zajedničkog pretka svih živih bića na Zemlji. Ove proteinske strukture mogu se uporediti sa univerzalnim delovima koji se koriste u različitim sistemima, što sugeriše da su postojali mnogo pre savremenih oblika života.
MPM Web označava našu redakcijsku obradu već objavljenih informacija sa kredibilnih domaćih i međunarodnih portala. To su vesti i teme koje su zasnovane na postojećem izvoru, ali su prevedene, temeljno proverene i stilistički prilagođene standardima našeg magazina.
Na ovaj način čuvamo tačnost originalnih podataka i gradimo poverenje čitalaca, dok istovremeno nudimo jasno strukturisanu i pouzdanu informaciju, u skladu sa prepoznatljivim stilom MPM-a.
