Na današnji dan, 9. novembra 2014. godine, preminuo je Nikola Simić, jedan od najvoljenijih i najprepoznatljivijih srpskih glumaca. Njegov glas, osmeh i energija obeležili su više od pola veka jugoslovenskog i srpskog pozorišta, filma i televizije. Rođen 18. maja 1934. godine u Beogradu, Simić je još kao tinejdžer znao da će njegova budućnost biti pozornica.
Završio je Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu (današnji Fakultet dramskih umetnosti) i već kao mladić postao član Ateljea 212, čijem je ansamblu ostao veran tokom čitave karijere. Na sceni je igrao u brojnim klasičnim i savremenim komadima, od Beketa do Nušića, uvek unoseći prirodnost i duhovitost koja ga je izdvajala.
Njegov filmski opus je ogroman — od ranih uloga u filmovima Marš na Drinu, Službeni položaj, Ubistvo na svirep i podmukao način, pa do kultne serije Bolji život i večne komedije Tesna koža. Uloga Dimitrija Mite Pantića postala je sinonim za njegovu karijeru, ali i metafora za svakodnevnog čoveka u borbi sa sistemom. Ta kombinacija ironije, nervoze i dobrote pretvorila je Pantića u arhetip balkanskog “malog čoveka” – simpatičnog, zbunjenog i neuništivog.
Nikola Simić nije bio samo komičar — bio je glumac koji je znao da emocijom oboji i najjednostavniju repliku. Njegova glumačka preciznost oslanjala se na istinu i toplinu, zbog čega su ga kolege često opisivale kao “čoveka bez glume”. Ispod komike krila se suptilna melanholija, koja je činila njegove likove živima i bliskima publici.
Pored pozorišta i filma, Simić je bio majstor sinhronizacije. Njegov glas je obeležio detinjstva generacija — bio je Baloo u Knjizi o džungli, Patak Daki, Hromi Daba, Duško Dugouško, pa čak i Popaj. Njegov topli, prepoznatljivi ton prenosio je humor i šarm bez obzira na lik ili medij. Malo je umetnika koji su u isto vreme bili deo detinjstva, mladosti i zrelosti svoje publike.
Simić je bio i čest gost na radiju i televiziji, gde je vodio humorističke emisije i sarađivao s brojnim autorima iz zlatnog doba jugoslovenskog zabavnog programa. U svakoj ulozi, bilo da je komična ili ozbiljna, donosio je prirodnost koja se ne uči — to je bio deo njegove ličnosti.
Tokom karijere, osvojio je brojna priznanja: Sterijinu nagradu, Zlatnog ćurana, Nagradu “Pavle Vuisić” za životno delo, kao i najznačajnije priznanje u srpskom glumištu — “Dobričin prsten” 2013. godine. Te iste godine, Atelje 212 je proslavio njegovih 50 godina na sceni.
Nikola Simić preminuo je 2014. godine, ali je ostao simbol jednog toplijeg vremena — kada su humor i pamet išli zajedno, a gluma bila iskrena, bez pretenzija. Njegov Mita Pantić i dalje živi u narodnim šalama, a njegov glas odzvanja u sećanjima miliona. I možda je upravo to najveća nagrada — ostati deo svakodnevice svog naroda, s osmehom koji ne stari.
