Džez svet je izgubio jednog od svojih poslednjih stubova. Soni Rolins (Sonny Rollins), legendarni tenorski saksofonista poznat pod nadimkom „Saxophone Colossus“ (Saksofon Kolos), preminuo je u 95. godini, ostavljajući za sobom nasleđe koje će se pamtiti generacijama.
Njegova smrt potvrđena je u ponedeljak, 25. maja 2026. godine, na njegovom zvaničnom sajtu i od strane njegove publicistkinje Teri Hinte, koja je navela da je preminuo u svom domu u Vudstoku, Njujork. Iako uzrok smrti nije zvanično naveden, poznato je da se legendarni džezer poslednjih godina borio sa plućnom fibrozom i drugim respiratornim problemima, što ga je primoralo na penziju još 2014. godine. U trenutku smrti, Rolins je bio poslednji preživeli muzičar sa čuvene fotografije „Veliki dan u Harlemu“ (1958) na kojoj su ovekovečene najveće legende tog doba.
Rođen 7. septembra 1930. u njujorškom Harlemu, Rolins je započeo profesionalnu karijeru odmah posle srednje škole. Tokom 1950-ih postao je jedna od ključnih figura be-bop ere. Svojim nesvakidašnjim pristupom improvizaciji i karakterističnim, snažnim tonom na tenor saksofonu, obeležio je rad sa najvećim imenima džeza – od Majlsa Dejvisa (Miles Davis), preko Dizija Gilespija (Dizzy Gillespie) do Džona Koltrena (John Coltrane). Njegov album „Saxophone Colossus“ iz 1956. godine smatra se jednim od temeljnih albuma džeza i doneo mu je nadimak koji ga je pratio do kraja života.
Album „The Bridge“ i saradnja sa Rolingstonsima
Ono što je publiku uvek fasciniralo kod Sonija Rolinsa bila je njegova nesvakidašnja posvećenost umetnosti. Na vrhuncu slave, 1959. godine, povukao se sa scene i dve godine vežbao u izolaciji – na njujorškom mostu (Williamsburg Bridge). Kako bi izbegao da uznemirava komšinicu koja je čekala bebu, penjao se na most i svirao satima, često i do 15 sati dnevno. Taj period iznjedrio je album „The Bridge“ (1962), koji se smatra jednim od njegovih najboljih i simbolom umetničkog preporoda.
Tokom svoje duge karijere, Rolins se nije libio ni izlaska iz džez okvira. Mlađim generacijama najpoznatiji je po svom gostovanju na albumu „Tattoo You“ grupe Rolingstonsi (The Rolling Stones) iz 1981. godine, gde je odsvirao prepoznatljivi solo na hitu „Čekajući prijatelja“ („Waiting on a Friend“). Iako nije bio poseban ljubitelj rok muzike, njegov doprinos je postao jedan od zaštitnih znakova te pesme, a Stonsi su ga, na čelu sa Čarlijem Votsom (koji je i sam bio džez entuzijasta), izuzetno cenili. Uz to, napisao je muziku za film „Alfi“ (Alfie) sa Majklom Kejnom iz 1966. godine.
Soni dobitnik je brojnih priznanja, uključujući Gremi za životno delo (2004), Nacionalnu medalju za umetnost koju mu je uručio predsednik Barak Obama (2010) i priznanje Centra za scenske umetnosti „Kenedi“ (Kennedy Center Honor, 2011). Njegov uticaj seže daleko izvan granica džeza; njegova upornost, inovativnost i spiritualni pristup muzici – u kojoj je verovao da duša umetnika nastavlja da živi nakon smrti – ostavili su trag na sve, od rok muzičara do hip-hopera koji su semplovali njegove melodije.
Izvor: BBC, The Guardian, MPM Obrada
Dalibor Stamenković je glavni urednik MPM-a, freelance copywriter, digitalni kreator i dizajner. Zadužen je za održavanje i uređivanje svih članaka na sajtu. Bavi se prevodom, obradom i adaptacijom sadržaja za magazin, govori više stranih jezika i kreira marketing i sadržaj za društvene mreže MPM-a.
Posebno se posvećuje temama iz muzike, filma, kulture i lifestyle oblasti, koje uređuje kroz prepoznatljivu MPM estetiku.
